วันที่ 17 กันยายน 2552
ฉันตรวจวิทยานิพนธ์ครั้งสุดท้าย
ครั้งที่ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น
อย่างที่มันควรจะเป็น ทุอย่างควรจะจบลงด้วยดี
แต่ทุกอย่างมักไม่เป็นไปอย่างที่คิด........................
ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย จากตัวเลขเพียง 3 ตัว
กระทุ้งรอยรั่ว ให้กลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่..............
ความรู้สึกไม่ต่างอะไรไปจาก..........................
การวิ่งมาราธอนอย่างตั้งใจมาตลอด 1 เดือน
แล้วกลับมาสะดุดล้ม ข้อเท้าแพลง อยู่หน้าเส้นชัย
แค่อีกนิดเดียว อีก 2 ก้าว ทำไมถึงข้ามไปไม่พ้นกันนะ
แค่นิดเดียว อีกนิดเดียวแท้ๆ....................................
มารู้ตัวอีกทีหลังจากล้มไปแล้ว
ถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งใจมากแค่ไหน
ทุ่มเท และคาดหวังไว้มากอย่างที่ไม่เคยคาดคิด
ตอนล้ม มันถึงได้ เจ็บมาก...........มาก.............
มากพอที่จะไม่อยากลุกขึ้นอีกเลย......................
สำหรับฉัน เมื่อล้มไปแล้ว ไม่มีใครฃ่วยอะไรได้
ไม่มีใครทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ แม้แต่คนเดียว
คงมีแต่เวลา ที่จะช่วยบรรเทาไปได้บ้าง
แต่จะใช้เวลามากขนาดไหน ก็เป็นอีกเรื่องนึง
ตอนนี้ พลังใจหายไปไหนหมดไม่รู้.............
แค่จะหายใจยังไม่อยากทำ
ถึงจะเข้าใจว่า นี่ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต..........
แต่เป็นทั้งหมดของชีวิตช่วงนี้
ฉันไปต่อไม่ไหว.........................................
ฉันลุกขึ้นไม่ไหวแล้ว ในตอนนี้.......................
ฉันขอ...ขอให้ทุกอย่าง มันเป็นแค่ฝันไปได้มั้ย???
ps. ฉันไม่อยากได้ความสงสารจากใคร
ถ้าไม่พร้อม อย่าเสนอตัวที่จะเป็นความหวังของใคร.............
เพราะแทนที่ความรู้สึกดีขึ้น มันกลับเป็น "แผลเจ็บมากกว่าเดิม"
pps. เรารู้จักกัน อย่างน้อยเรารู้จักแกดีพอที่จะบอกได้ว่า....
แกไม่อยากไปแล้ว ซึ่งต่างกับคำว่า...ไปไม่ได้แล้ว.....มาก
ppps. ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นใจ ที่เห็นได้ชัดว่า "ไม่มีใครเห็น"
