อาทิตย์ที่แล้ว ส่งวิทยานิพนธ์ครั้งแรก....

. . .ตื่นเต้น ระทึก ผวา เหวอ หวีด และอีกหลายสิ่ง. . .

  

นั่งหางาน และข้อมูลมาเรื่อยๆ เปื่อยๆ

เทียบกับของเพื่อนๆแล้ว งานที่มีอยู่ในมือตัวเองนั้น

ช่างจะโหวงเหวงอย่างสมบูรณ์แบบ และว่างเปล่าไร้ที่ติ

"โหวงทั้งงาน และ ความคิด...." ภาวะอย่างนี้ทำท่าจะไม่สู้ดี

แต่ก็น้ะ...ลุยๆไปทั้งอย่างนั้น เป็นอันว่า พอได้เริ่มต้นซัก 1 ก้าว

ก็ทำท่าจะก้าวต่อไปได้เรื่อยๆ เหนื่อยนิดๆหน่อยๆ ก็เป็นเรื่องปกติ

มาถึงวันพุธ งานเริ่มจะเร่ง....

หลังจากต่อสู้กับ printer ตัวดี จอมเอาแต่ใจอยู่นาน

แล้วต้องพบกับความพ่ายแพ้ ยอมเขาไปแล้วกัน *เจ้า HP k7100*

[รองาน A3 เมื่อไหร่ นายเหนื่อยแน่!!!] สุดท้ายตัดสินใจไปอัดรูป

ทำให้งานเสร็จก่อนเวลามาก อันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ไปถึงร้าน เจอเพื่อนหลายคนยืนอยู่ประหนึ่งนัดกันมา

  

วันพฤหัสบดี วันที่ฉันออกสู่สายตาอาจารย์เป็นครั้งแรก

เอาเป็นว่า.........

ด้วยความกรุณาของ คุณพ่อ คุณแม่ ที่นอกจากจะให้ชีวิตแล้ว

ยังทำให้การตรวจงาน รวมถึงวิทยานิพนธ์ มักมีฉันเป็นผู้เปิดฤกษ์เสมอ

4 ปีที่ผ่านมา ทำให้ฉันเคยชินกับการเริ่มเป็นคนแรก

แต่ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยได้เลย

ก็ยังตื่นเต้น ใจสั่น เสียงสั่น ขาสั่น แขนสั่น ปากสั่น หน้าสั่น ตาสั่น...

[เอาล่ะ..ชักเลยเถิด] น้ะ แต่ตื่นเต้นนี่ เรื่องจริงมากๆ

การ Present ก็ผ่านไป บอกไม่ได้ว่าดีมั้ย แต่ไม่มีปัญหา

อาจารย์ทั้ง 3 เปิดฉากแสดงความคิดเห็นกันไม่มียั้ง

จัดไปเน้นๆ เต็มสูบกว่า 15 นาที เรียกว่า เอาคุ้ม!!!

  

ผ่านไปอีกหนึ่งขั้นแล้ว และยังไม่สะดุดล้ม

แต่การเดินทางทำท่าจะช้าลง มีสาเหตุมาจากความขี้เกียจ

ก้าวของฉัน "ไม่กระโดด" ช้าจนแทบจะเดินลากเท้า

ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ว่า พลังกายหายไปไหนหมดน้ะ??

  

แต่...อย่างน้อยตอนนี้ ขอให้ยังเหลือพลังใจอยู่บ้าง

แล้วก้าวเดินแบบลากเท้าต่อไป ก็ยังดีกว่าย่ำอยู่กับที่

. . . . . . . . จริงมั๊ยน้ะ??

  

  

  

ps. ตรวจวิทยานิพนธ์ แทบจะเหมือนกับการดูหนังดีๆ หลายๆเรื่อง

     ทั้งหลายอารมณ์ หลายcharacter และหลายความคิดจากหัวใจ

pps. ฮิ้ววววว์~~

 

 

  

วันเวลาเดินทางอย่างช้าๆ.....กี่วันมาแล้วที่เดินเข้ามา

กี่วันมาแล้วที่เดินเข้ามาแล้วจากไป.....................

[อารมนี้ ต้องขอยืมเนื้อเพลงพี่เมื่อยกะพี่บอลซะหน่อย]

  

แล้วก็เข้าสู่เดือนมิถุนายนแล้ว แบบไม่ทันตั้งตัว

อ่า....ดูขัดแย้งกับบทนำจังเลยแฮะ -*-

ช่วงเวลาในแต่ละวันน่ะ...มันช้าๆจิงนั่นแหละ

แต่....พอหลายวันมารวมกัน ทำไมมันเร็วอย่างบอกไม่ถูก

  

ตอนนี้ Advisor หรือก็คือ อาจารย์ที่ปรึกษา Thesis

ประกาศออกมาเรียบร้อยแล้ว....... เป็นอันว่า

....ชวด....แบบเห็นแล้วหมดกำลังใจกันไป

เสียใจนิดหน่อย ประมาณคนเอนท์ไม่ติดยังไงยังงั้น

แค่เริ่มต้นก็ทำท่าจะไม่เป็นดังหวังซะแล้ว...........

 

แต่ไม่~!!!

แค่นี้น่ะ ยังไม่ถือว่าเป็นก้าวแรกหรอก

เพราะก้าวแรก มันต้องเริ่มจากการก้าวเท้าของตัวเราถึงจะถูก

  

ฉันกำลังจะเริ่มก้าวไปข้างหน้าแล้ว

วันนี้ ฉันจะไปหาข้อมูล [ล่ะมั้งน้ะ??]

วันนี้ ฉันจะไปพบอาจารย์ [ล่ะมั้งน้ะ??]

วันนี้ ฉันจะไปเริ่มต้นแล้ว~!!!

[ได้ข่าวว่า...สายแล้ววัยรุ่น -*-]

 

 

อะไรหลายสิ่ง อาจจะไม่เป็นไปอย่างที่หวังไว้

อะไรที่หวังไว้ อาจจะไม่ดีอย่างที่คิด

อะไรหลายสิ่ง ถูกกำหนดมาให้เรา

อะไรอีกหลายสิ่ง ที่เราสามารถกำหนดได้ด้วยตัวเอง.....

  

 

ps. Advisor ไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่ Advisor ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม

ทำให้เบาใจไปได้เย๊อออออออออออ~~  -*-

  

   

เริ่มต้นบันทึก........

น่าตกใจที่อยู่ๆ ชีวิตก็เดินมาถึงตรงนี้แล้ว

ทำให้รู้สึกว่า...บางที....ความจริงก็มาถึงเร็วไป

ตอนนี้เป็นเดือนพฤษภาคม.......

ฉันฝึกงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เป็นเวลา 1 เดือนครึ่ง

และกำลังอยู่ในช่วงปิดเทอมใหญ่ครั้งสุดท้ายของชีวิต

เปิดเทอมหน้า ฉันจะเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 5 แล้ว.......

เร็วไปมั๊ย?? จะว่าเร็วก็เร็วนะ แต่จะว่าไม่เร็วก็ไม่เร็ว....

   

ถ้าถามว่า พร้อมรึยังที่จะก้าวต่อไปจากจุดนี้

สงสัยจะต้องยอมรับกันตรงๆว่า "ยัง"

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเดินๆๆ ต่อไปเรื่อยๆ

  

ที่อยู่ๆ ก็นึกครึ้มมาจดบันทึกอะไรซักอย่างแบบนี้

เพราะเห็นว่า ช่วงนี้ของชีวิตเป็นอีกช่วงหนึ่งที่น่าจะจดจำ

แต่ถ้าแค่จำเอาไว้ ซักวันมันก็ต้องเลือนหายไป.......

ถ้าได้จดไว้แบบนี้ รับรองว่าต่อให้เลือนหาย

ก็คงรื้อฟื้นขึ้นมาได้ใหม่แน่.......................

  

ตอนนี้วันๆ ชีวิตคงหนีไม่พ้นคำว่า thesis ทำอะไรดี??

thesis ทำยังไงดี?? thesis จะไปต่อยังไงดี??

ก้าวแรกของทุกเรื่อง ถือเป็นก้าวสำคัญเสมอ

เรื่องนี้ก็ด้วยสินะ?? ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มก้าวออกไปซักที

ย่ำๆๆ อยู่กับที่ ตรงหน้าจุดสตาร์ทอยู่นั่นล่ะ................

  

ได้แต่หวังว่า พอเริ่มออกวิ่งแล้ว.....

ถ้าสะดุดล้ม ก็ขออย่าให้มีแผลเหวอะหวะ

สุดท้ายขอให้ถึงเส้นชัยโดยสวัสดิภาพแล้วกัน........

  

จบ ตอนที่ 1 แบบเวิ่นๆ และไม่ได้ใจความ

สงสัยตอนอื่นก็คงไม่พ้น ว่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน

  

  

  

  

  

ps. สงสัยต้องไปเกณฑ์ **คนเคยเข้า**เข้ามาอ่านซะละ

pps. พออ่าน entry เก่าๆ แล้วนึกขำตัวเองว่าทำอะไรลงไป ช่างกล้า

แล้วก็รู้สึกได้ว่า "โอ๊ยยยยย~!! เด็กไป๊~!!!!!~"     -*-

ppps. แบบว่า คนที่เราเคยพาดพิงถึง อยู่บ่อยๆอ่ะ ต้องขอบอกว่า....

เราอ่านแล้วตลกตัวเองจิงๆ ขอโทษที่พร่ำเวิ่นเว้อสารพัด...........

เราคิดมากจิงๆด้วยอ่ะ ฮา~~ แต่ตอนนี้หานยแล้วนะ