วันที่ 17 กันยายน 2552

ฉันตรวจวิทยานิพนธ์ครั้งสุดท้าย

ครั้งที่ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น

อย่างที่มันควรจะเป็น ทุอย่างควรจะจบลงด้วยดี

แต่ทุกอย่างมักไม่เป็นไปอย่างที่คิด........................

ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย จากตัวเลขเพียง 3 ตัว

กระทุ้งรอยรั่ว ให้กลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่..............

ความรู้สึกไม่ต่างอะไรไปจาก..........................

การวิ่งมาราธอนอย่างตั้งใจมาตลอด 1 เดือน

แล้วกลับมาสะดุดล้ม ข้อเท้าแพลง อยู่หน้าเส้นชัย

แค่อีกนิดเดียว อีก 2 ก้าว ทำไมถึงข้ามไปไม่พ้นกันนะ

แค่นิดเดียว อีกนิดเดียวแท้ๆ....................................

มารู้ตัวอีกทีหลังจากล้มไปแล้ว

ถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งใจมากแค่ไหน

ทุ่มเท และคาดหวังไว้มากอย่างที่ไม่เคยคาดคิด

ตอนล้ม มันถึงได้ เจ็บมาก...........มาก.............

มากพอที่จะไม่อยากลุกขึ้นอีกเลย......................

สำหรับฉัน เมื่อล้มไปแล้ว ไม่มีใครฃ่วยอะไรได้

ไม่มีใครทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ แม้แต่คนเดียว

คงมีแต่เวลา ที่จะช่วยบรรเทาไปได้บ้าง

แต่จะใช้เวลามากขนาดไหน ก็เป็นอีกเรื่องนึง

ตอนนี้ พลังใจหายไปไหนหมดไม่รู้.............

แค่จะหายใจยังไม่อยากทำ

ถึงจะเข้าใจว่า นี่ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต..........

แต่เป็นทั้งหมดของชีวิตช่วงนี้

ฉันไปต่อไม่ไหว.........................................

ฉันลุกขึ้นไม่ไหวแล้ว ในตอนนี้.......................

ฉันขอ...ขอให้ทุกอย่าง มันเป็นแค่ฝันไปได้มั้ย???

ps. ฉันไม่อยากได้ความสงสารจากใคร

ถ้าไม่พร้อม อย่าเสนอตัวที่จะเป็นความหวังของใคร.............

เพราะแทนที่ความรู้สึกดีขึ้น มันกลับเป็น "แผลเจ็บมากกว่าเดิม"

pps. เรารู้จักกัน อย่างน้อยเรารู้จักแกดีพอที่จะบอกได้ว่า....

แกไม่อยากไปแล้ว ซึ่งต่างกับคำว่า...ไปไม่ได้แล้ว.....มาก

ppps. ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นใจ ที่เห็นได้ชัดว่า "ไม่มีใครเห็น"