2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่สุดแสนจะชุลมุนหรรษา

เพราะเพื่อนๆทยอยกันรับปริญญากันยกใหญ่ เดี่ยวอีก 2 อาทิตย์

ต้องมีชุลมุนกันที่ธรรมศาสตร์อีกทีสิน้ะ?? เหนื่อยจิงๆ...........

 

ถึงจะเหนื่อยยังไง แต่ก็พูดได้ว่า......

"""ดีใจด้ววยน้ะ...ทุกคน ที่เรียนจบกันแล้ววววววว!!!!"""

เป็นเทศกาลที่เต็มไปด้วยความสุขของพ่อแม่ พี่น้อง และเพื่อนฝูง

แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าปะปรายบ้างนิดหน่อย.......

  

รูปที่เพื่อนๆฉันใส่ชุดครุย ดูตอนแรกก็นึกดีใจกับเพื่อน

5 รูป 10 รูป 20 รูป....100 รูป น่าใจหายเหมือนกันนะ

ที่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่า ฉันพาชีวิตตัวเองมาถึงตอนนี้แล้วจิงๆ

น่าใจหายที่ชีวิตกำลังจะก้าวพ้นไปสู่อีกช่วงหนึ่ง อีกวัยหนึ่ง....

ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไป นึกอีกทีก็ไม่น่าจะต่างอะไรกับ

การแยกกันไปเอนทรานซ์อีกรอบ เอนทรานซ์เข้าออฟฟิศ...

  

ฉันยังไม่พร้อมเลยแฮะ ถึงแม้ว่าเวลาของฉันจะยังไม่มาถึงก็ตาม

แต่มันก็แค่อีก 11 เดือนข้างหน้านี้แล้วน้ะ..!!!

แถมมันก็ยังขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ [เบียดไปแล้ววว...]

แต่ว่า "อย่าไปกลัว" ใช่มั้ย?? ก็แค่ก้าวไปอีกหนึ่งก้าว

ไม่มีอะไรน่ากลัว ก็แค่ต้องบอกลากันนิดหน่อยเท่านั้นเอง

จะเป็นผู้ใหญ่ สำหรับฉัน....ทำไมมีแต่เรื่องน่าเศร้าแฮะ??

  

  

ถ้าเป็นไปได้......ขอ ""พืื้นที่เล็กๆ"" หน่อยได้มั้ย??

Pretend like there's no world outside

And we could pretend it all the time....

                                          by Jack Johnson

  

 

  

ps. วู้วววว์ พร่ำเพ้ออะไรไม่รู้เน้อะ...

     แค่โตขึ้นมันไม่ได้น่าเศร้าขนาดนั้นซะหน่อย

pps. Thesis หน้ามืดตามัว ยากไป๊!!!!!