อาทิตย์ที่แล้ว ส่งวิทยานิพนธ์ครั้งแรก....

. . .ตื่นเต้น ระทึก ผวา เหวอ หวีด และอีกหลายสิ่ง. . .

  

นั่งหางาน และข้อมูลมาเรื่อยๆ เปื่อยๆ

เทียบกับของเพื่อนๆแล้ว งานที่มีอยู่ในมือตัวเองนั้น

ช่างจะโหวงเหวงอย่างสมบูรณ์แบบ และว่างเปล่าไร้ที่ติ

"โหวงทั้งงาน และ ความคิด...." ภาวะอย่างนี้ทำท่าจะไม่สู้ดี

แต่ก็น้ะ...ลุยๆไปทั้งอย่างนั้น เป็นอันว่า พอได้เริ่มต้นซัก 1 ก้าว

ก็ทำท่าจะก้าวต่อไปได้เรื่อยๆ เหนื่อยนิดๆหน่อยๆ ก็เป็นเรื่องปกติ

มาถึงวันพุธ งานเริ่มจะเร่ง....

หลังจากต่อสู้กับ printer ตัวดี จอมเอาแต่ใจอยู่นาน

แล้วต้องพบกับความพ่ายแพ้ ยอมเขาไปแล้วกัน *เจ้า HP k7100*

[รองาน A3 เมื่อไหร่ นายเหนื่อยแน่!!!] สุดท้ายตัดสินใจไปอัดรูป

ทำให้งานเสร็จก่อนเวลามาก อันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ไปถึงร้าน เจอเพื่อนหลายคนยืนอยู่ประหนึ่งนัดกันมา

  

วันพฤหัสบดี วันที่ฉันออกสู่สายตาอาจารย์เป็นครั้งแรก

เอาเป็นว่า.........

ด้วยความกรุณาของ คุณพ่อ คุณแม่ ที่นอกจากจะให้ชีวิตแล้ว

ยังทำให้การตรวจงาน รวมถึงวิทยานิพนธ์ มักมีฉันเป็นผู้เปิดฤกษ์เสมอ

4 ปีที่ผ่านมา ทำให้ฉันเคยชินกับการเริ่มเป็นคนแรก

แต่ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยได้เลย

ก็ยังตื่นเต้น ใจสั่น เสียงสั่น ขาสั่น แขนสั่น ปากสั่น หน้าสั่น ตาสั่น...

[เอาล่ะ..ชักเลยเถิด] น้ะ แต่ตื่นเต้นนี่ เรื่องจริงมากๆ

การ Present ก็ผ่านไป บอกไม่ได้ว่าดีมั้ย แต่ไม่มีปัญหา

อาจารย์ทั้ง 3 เปิดฉากแสดงความคิดเห็นกันไม่มียั้ง

จัดไปเน้นๆ เต็มสูบกว่า 15 นาที เรียกว่า เอาคุ้ม!!!

  

ผ่านไปอีกหนึ่งขั้นแล้ว และยังไม่สะดุดล้ม

แต่การเดินทางทำท่าจะช้าลง มีสาเหตุมาจากความขี้เกียจ

ก้าวของฉัน "ไม่กระโดด" ช้าจนแทบจะเดินลากเท้า

ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ว่า พลังกายหายไปไหนหมดน้ะ??

  

แต่...อย่างน้อยตอนนี้ ขอให้ยังเหลือพลังใจอยู่บ้าง

แล้วก้าวเดินแบบลากเท้าต่อไป ก็ยังดีกว่าย่ำอยู่กับที่

. . . . . . . . จริงมั๊ยน้ะ??

  

  

  

ps. ตรวจวิทยานิพนธ์ แทบจะเหมือนกับการดูหนังดีๆ หลายๆเรื่อง

     ทั้งหลายอารมณ์ หลายcharacter และหลายความคิดจากหัวใจ

pps. ฮิ้ววววว์~~