ตอนแรกยังคงไม่เข้าใจกับคำว่า "โลกที่กว้างใหญ่"
ไม่ทันเอะใจว่าโลกใบนี้มันใหญ่กว่าเรามากแค่ไหน.........
ตอนแรกยังคงไม่เชื่อกับคำว่า "เวลาทั้งชีวิต อาจไม่เพียงพอที่จะเรียนรู้"
หลังจากหายใจเข้าออกมาเป็นเวลา 22 ปีโดยประมาณ
โลกของฉัน ค่อยๆขยายอาณาเขตกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
โลกที่เคยคิดว่ามีแต่สิ่งดี เริ่มเปลี่ยนไป
พบเจอผู้คน คนแล้วคนเล่า...............................
เกินครึ่งของคนเหล่านั้น เข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉัน
มีผลต่อความคิด และ การตัดสินใจหลายอย่าง
หลายคนที่เคยคิดว่าดีและเข้าใจกัน แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น
หลายคนที่เคยคิดว่าคงเข้ากันไม่ได้ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น
ทั้งหมดนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะตัวฉันเอง...................
ฉันเคยเชื่อใจ ไว้ใจ ให้ใจไปกับหลายคนที่เรียกว่า...เพื่อน
แต่ถ้ามันทำให้ต้อง "เสียใจ" ฉันคงต้องขอ "ใจ" ของฉันคืน
โลกที่ฉันเรียนรู้ทุกวันนี้ ส่วนใหญ่มีแต่สีดำ
สิ่งที่ฉันมองเห็น มักเป็นสีขาวที่มีสีดำเจือปน
ฉันเริ่มเข้าใจว่า ไม่มีอะไรขาวสนิท รวมถึงตัวฉันเอง
แต่จะมีสีดำมากแค่ไหนนั้น คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง.......
ช่วงนี้ชีวิตไม่ได้ย่ำแย่ แต่คงเป็นแค่ทางกายภาพ
ส่วนทางจิตใจนั้น มีเรื่องหมุนเวียนมาให้คิดตลอดเวลา
ถ้าเป็นเรื่องที่ดีบ้าง ชีวิตคงจะสดใส
ขอแค่ซักเรื่องที่จะทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้นอีกนิด
เท่านี้ก็พอ......
ถ้าตอนนี้จะขอใครซักคน มาเป็นที่พึ่งทางใจ.....จะเป็นไปได้มั้ย?
