Cyberspace หรือ เครือข่าย Internet คงปฏิเสธไม่ได้ว่า
กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนยุคนี้ไปแล้ว
ตั้งแต่เด็กเล็กยันเด็กโต ตั้งแต่วัยรุ่นยันวัยทำงาน
ทั้งนี้เพราะความสะดวก รวดเร็ว หลากหลาย มากมาย
และกระแสแฟชั่น ที่ชวนให้ลองเล่น ลองสัมผัส
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
แต่ของทุกอย่างมักมีสองด้านเสมอ เมื่อมีข้อดี จึงมีข้อเสียตามมาติดๆ
ใครจะรู้ว่า ในความสะสวกสบาย รวดเร็ว สนุกสนานเหล่านั้น
กลับทำให้คนเรามีปฏิสัมพันธ์ต่อกันน้อยลงเรื่อยๆ
สำหรับตัวฉันแล้ว.........Internet กลายเป็นสื่อที่น่ากลัว
หลายอย่างเปลี่ยนไป....บางอย่างดีขึ้น บางอย่างแย่ลง
ที่น่าเศร้า คือ ส่วนที่แย่ลง...กลับเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของฉัน
ฉันได้ยินเสียงเพื่อนน้อยลง ทุกคนคุยกันผ่านตัวอักษร
สารที่ได้รับบางส่วนชัดเจน อีกหลายๆส่วนที่คลุมเครือ
ประโยคมากมายปรากฎขึ้นบนหน้าเว็บ.......
- ประโยคที่ไม่รู้ที่มาที่ไป
- ประโยคที่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เขียน
- ประโยคที่ปรากฏผู้เขียน แต่กลับไม่รู้ว่าสื่อถึงใคร
- ประโยคที่ไม่รู้ว่า ประสงค์ดีหรือประสงค์ร้าย
ความสงสัยเกิดขึ้น แต่กลับไม่ได้ยินคำถามจากปากใคร
ความคลุมเครือที่มากขึ้น มากขึ้น และเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
จนสามารถเปลี่ยนความเข้าใจ เป็น คลางแคลงใจ
จนเปลี่ยนความรู้สึกดี เป็น ความรู้สึกแย่
จนเปลี่ยนสถานะเพื่อนให้เหลือแค่คนรู้จัก............
Internet แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
แต่เพราะตัวเราเองที่ใช้ความสามารถของ Internet อย่างผิดทาง และผิดวิธี
เพราะตัวเราเองที่เปลี่ยนไปจากการใช้สิ่งเหลานี้
ทั้งหมดนี้สามารถพูดได้ว่า เพราะตัวเราเลือกเอง
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ถ้าจะมีหนทางให้แก้ปัญหา อาจเริ่มจากการย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้น
เลิกใช้สื่ออย่างผิดๆ คุยกันให้ได้ยินเสียงอีกครั้ง
ตอนเริ่มอาจจะน่ากลัว เพราะต่างห่างหายกันมานาน
แต่มั่นใจได้ว่า จุดจบน่าจะดีกว่าเดิมแน่นอน........ว่ามั้ย???
ps. ฉันเป็นหนึ่งในคนที่เลือกจะใช้สื่อเพื่อส่งข้อความ
แต่กลับไม่รู้ว่า.....ข้อความที่ส่งไปถึงมือผู้รับหรือไม่
และไม่รู้ว่า.....ข้อความที่ส่งไป ถูกต้องตามที่คิดไว้หรือไม่
รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจ ว่ามีข้อเสียขนาดนี้แต่ยังเลือกที่จะทำ
เพราะใจหนึ่ง ฉันก็กลัวไม่ต่างอะไรจากคนอื่นเหมือนกัน
pps. รักและไว้ใจ จึงเสียใจ ต่างกันมากมายกับ ไม่สนใจ จึงโกรธ
